Kuća arhitekta Vrkljana iz 1941. godine, odmjerene moderne pojavnosti, u unutarnjem ustroju istovremeno 'građanska' i funkcionalistička. Dominira piano nobile s glavnim prostorijama u kompoziciji enfilade okomite na ulicu s kojom komunicira kroz sekvencu pažljivo oblikovane trake prozora. Tlocrtno racionalna zahvaljujući vješto interpoliranim ugradbenim elementima. Tako zacrtane premise 80 godina kasnije reinterpretirane su u skladu sa zahtjevima suvremene životne kulture, uz veličanje enfilade, prostorne protočnosti, komunikacijske umreženosti, funkcionalne ambivalentnosti, višestruke simetričnosti.

Unutar ispražnjenog arhitektonskog okvira interpolirani su zatvoreni volumeni čije strateško pozicioniranje kontrolira mrežu dubokih vizura. Kretanje između utilitarnih solida je projektirano, istovremeno se stvara doživljaj cjeline, a pritom kontrolira mogućnost pogleda na intimne zone koje su dio otvorenog plana. Pomične plohe otvaraju/zatvaraju funkcionalne zone te uspostavljaju različite scenarije korištenja, od fluidnog plana do autonomnih soba. Pokretanje ploha utječe na višestrukost prostornog koncepta te artikulira promjenjivu dinamika životnih situacija. Kao što zatvoreni volumeni zamjenjuju zidove, pomične plohe zamjenjuju konvencionalna vrata te stvaraju nove performanse prostora koji korisnik sam koreografira.

Vizualna i taktilna svojstva svih ploha uspostavljaju dijalog s izvornim, ali su reinterpretirana kroz nepoštivanje konvencionalne hijerarhije. Prostor se ne dijeli na primarne i sekundarne, tako i materijalizacija slijedi novu uspostavu demokracije.