Zatečeni sekvencionirani tlocrt udomljuje polivalentan program studija. U prostor se intervenira minimalno, zadržavajući postojeće gabarite, te stropne i podne obloge. Racionalizacija budžeta zahtijeva radikalizaciju arhitektonske geste.

Element centralnog šanka smješten u ulaznoj prostornoj sekvenci reanimira inicijalnu ideju okupljanja i susreta, te sublimira prostorni fokus. Dominantna gesta postaje neposredni simbol i komunikator ideje mjesta. Program bistroa, bara i cvjećarne ujedinjuje se i preklapa unutar skromne tlocrtne matrice, uporabni minimum ispituje i provocira nove oblike suživota. Stol cvjećarne iz dnevnog režima postaje communal table za večernja druženja. Prostor pulsira unutar rigidnih okvira zadanog. Elementarnost materijala ujedinjuje čistoću prostorne misli.