Arhitekturu zagrebačkih modernističkih donjogradskih blokova odlikuju dvojake osobine. Zadržan je karakter tzv. građanskog stana i specifične prostorne organizacije – enfilade soba. Istovremeno, u maniri modernističkih doktrina, odustalo se od pompoznosti u vidu prenapuhanih dimenzija prostora i aplikacije povijesnih dekora. Karakter izvorne arhitekture osnovna je premisa u promišljanju nove intervencije.

Vrlina građanskog stana, za razliku od dogmatskog funkcionalističkog, prostorna je neutralnost u vidu sadržajne ambivalentnosti, stoga takav prostor lako mijenja inicijalnu stambenu ulogu i pretvara se u office, bez narušavanja inicijalnih prostornih vrlina. Okvir intervencije objedinio je dva zrcalno identična stana, a arhitektonska artikulacija posegnula je istovremeno za veličanjem nizanja soba s ulične strane i radikalnom destrukcijom prostorija s dvorišne strane. Tako su se u istom prostoru sljubile dvije arhitektonske paradigme – enfilade i plan libre.

Uvriježeni elementi materijalizacije građanskog stana su bjelina zidova i stolarije, taktilnost drvenih podova. Upravo takav vizualni okvir ostaje osnovni gradbeni element prostora. Pregrade soba reinterpretirane su kao nestajuće klizne stijene nekad ličene u nevidljivu crnu, a nekad odjevene u zrcalo kako bi stvorile iluziju prostornog beskraja enfilade. S druge strane, fluidnost i otvorenost plana libre postigla se metodom interpolacije crnih kubičnih elemenata različitih dimenzija i proporcija, ovješenih na strop ili položenih na pod. Oni su čuvari tehnikalija, utilitarija i beskrajnih arhiva. Umjesto da funkcionalistički presijecaju prostor, čine ga slojevitim, otvorenim i fluidnim.

Intervencija u prostoru neopterećena je pojavnošću a podređena je scenarijima poslovanja. Od fluktuacije zaposlenika, gradacije ambijenata za individualni i zajednički rad, za neformalne trenutke i socijalizaciju do nenametljive prisutnosti hijerarhija odnosa.